Bazen fotoğraf makinesinde yakaladığımız tek bir kara tüm sahneyi anlatmak için yeterli olmaz. Bir şehri fotoğrafladığınızı düşünün… Şehre sadece bir açıdan yaklaşmak yetmiyor, kadrajınız gözünüzün gördüğünden daha azını alabiliyor. Panorama, böyle bir durumda imdadımıza yetişen çekim tekniği oluyor. Ayrıntılı bilgi ve güzel bir tarihçe için buradan Wikipedia’ya ışınlanabilirsiniz. (İngilizce) Şüphesiz bir sürü panoramik çekim tekniği, özel lensler, bu iş için özelleştirilmiş üçayaklar, panorama birleştirme yazılımları vs. vardır. Eğer sadece üçayak ve burada göreceğiniz panorama birleştirme yazılımı kullanılarak çekilmiş birkaç çalışma görmek isterseniz tıklayabilirsiniz.

Öte yandan şüphesiz bu sizi kesmeyecektir. İki hafta önce bana ulaşan Yavuz Sevimli, Güzel Sanatlar mezunu ve bu işi profesyonel anlamda yapan birisi. Panoramik İstanbul isimli web sitesinde tamamı kendisine ait çalışmaları sunuyor. Fark şurada: Flash ile güçlendirilmiş gezinti ekranında İstanbul’un çeşitli noktalarında istediğiniz tarafa dönüp bakabiliyorsunuz. İstediğiniz tarafa dönüp bakmak kısmını biraz açmam gerekirse, gerçek hayatta kafanızı çevirmekten bir farkı yok. Fotoğraf sadece 360 derece değil. Aynı zamanda yere ya da gökyüzüne bakmanız da mümkün. Devamını oku »

Anılarım kısmına geri dönmek için buraya tıklayabilirsiniz.

Diyeceksiniz, “Kaç gün geçti anca mı aklına geldi eklemek!” Haklı gibi görüneceksiniz de. Ama gel gör ki sınav dönemi böyle bir şey işte. İnsan vakit bulamıyor.

Her neyse… Başak Ölmez’in önayak olduğu Türk Blog Yazarları İzmir buluşması 19 Nisan’da gerçekleşti. Ayrıntıları buralardan (# # # # # ve dahası…) okuyabilirsiniz.

Bence hoş bir organizasyondu. İlk başta sıkılır gibi olduysam da, ondan sonra öyle bir kaynaştık ki Alsancak çimlerinde hele de Ekmek İçi ve sonrasında müşteri yerine bile konulmadığımız Nargile Konağı’nda sohbet bitmedi, gitti.

Bir sonraki buluşmayı iple çekerken sitemdeki albüme o güne ait bazı kareleri koyuyorum. Tamamına buradan erişebilirsiniz.

Bir ara web sitemde nefret ettiklerimin olduğu bir liste yapmıştım. O listeyi yayımladıktan sonra da yazmaya devam ettim. Bugün taslaklara bir baktım ki, yeterince nefret ettiğim birikmiş yazıda. Artık yayımlamanın vakti geldi diye düşünüyorum. Koyu yazılanlar özellikle üzerinde durduklarım.

• Fotoğraf yerine resim kelimesinin kullanılmasına uyuz oluyorum. TDK’ya göre eş anlamlılar, ama olmamalılar. Uyuz oluyorum. Resim çizilen bir şeydir, fotoğraf çekilen bir şeydir. Birinde fırça kullanırsın, birinde objektif.
• Bir şeylerin karambole gelmesinden nefret ediyorum. Mesela ciddi bir konuda konuşuyorsunuz. Tam o ara arabanın biri kırmızı ışıkta geçiyor. Arkadaşınız da siz de arabaya bağırıp çağırıyosunuz. Yanınızdakilerden biri trafik ışığını ihlal etmiş arabalarla olan bir anısını anlatmaya başlıyor ve sizin önemli konu güme gidiyor.
• Bayan arkadaşlarımın (istisnalar kaideyi bozmaz) bana “abi” diye hitap etmelerinden hoşlanmıyorum ne yalan söyleyeyim. Bkz. Hitap Şekilleri
• Bazı konularda bahtsız bedevi olmaktan nefret ediyorum.
• Verilip de tutulmayan sözlerden nefret ediyorum.
• Verip de tutması imkansız olduğu için tutamadığım sözlerden dolayı kendimden nefret ediyorum. Karşı taraf verdiğim sözleri takmamakta, hatırlamamakta, hatta ve hatta beni bile takmamakta, hatta ve hatta ve hatta belki adımı bile unutmuş durumda. Yani sözümü tutmamı beklemiyor. Ama ben bir defa demiştim, ve içimde kaldı.
• Mantığımla duygularımın arasında iyi bir oran tutturamamaktan nefret ediyorum. Bir olayda ya çok mantıklı, ya da çok duygusal davranıyorum. İkisi de bana “kapak” olarak geri dönüyor. Bkz. Duygu vs. Mantık
• Bizim kattaki odalardan birinin kapıyı hayvanlık derecesinde gürültülü çarpmasından, başka bir odanın gecenin üçünde koridorda tekerlekli ofis sandalyesi sürmesinden, karşı odamızın duşta arabesk söylemesinden nefret ediyorum.
• “Derslerin hayattan daha çok kafaya takılması” olayından nefret ediyorum.
• Uzaktan arkadaşlarım olmasından nefret ediyorum.
• Birbirimize her şeyi anlattığımızı söylediğimizde, ben cidden her şeyi anlatmış olmama rağmen karşımdaki kişinin bana sadece “bir kısmını” anlatıp bunu “tamamı” gibi yutturmaya çalışmasından nefret ediyorum. Üstelik ben zorlamıyorum, kendisi anlatıyor ve “her şeyi” (!) anlatıyor.
• “de”‘yi ayrı yazmayı beceremeyenlere, ve “çooooq yardım et lütfen pls.” örneğindeki gibi “pls” ve “q” kullanıp Türkçe’yi katledenlere uyuz oluyorum. Halbuki “byee” yazmak batmıyor, o da ilginçtir…
• Hoşlandığım biriyle sıradan arkadaşlık ilişkimi gereğinden çoooook daha fazlasıyla uzun sürdürüp arkadaşlık/dostluğa bağlamaktan ve ondan hoşlandığımı bile söyleyemeyerek şansımı hiç deneyememekten nefret ediyorum. Bunun üstüne arkadaşlığa bağladıktan sonra da hoşlanmaya devam edebiliyorsunuz ki, o da ilişkinin tadı tuzu oluyor. (mesela sirke tadında)
• Facebook’tan nefret ediyorum.
• Yalnız olmaktan nefet ediyorum.
• Arkadaşlarımın suratlarını görememekten artık neye benzediklerini unutmaktan nefret ediyorum.
• MSN’de ben çevrimiçi olur olmaz bir anda çevrimdışı olan (ya da görünen artık bilemiyorum) kişilerden nefret ediyorum.
• ASUS’tan nefret ediyorum. Bkz. ASUSUNAKO
• Uykusuzluktan nefret ediyorum.

Peki siz nelerden nefret ediyorsunuz?

Bu yazı 100. blog yazım. E özel bir şeyler olsun o zaman.

Sitemin en tatlı özelliklerinden birinin her sayfa açılışında değişen başlık resmi olduğunu düşünüyorum. Kısaca teknik bir bilgi vermek gerekirse sunucuda çalışan bir PHP kodu siz sunucudan her sayfa isteyişinizde o anda sitemde kaç tane başlık resmi varsa onlar arasından rastgele bir tanesini seçerek size yolluyor. Siz de farklı resim görmüş oluyorsunuz. Daha fazla ayrıntı için yazının sonuna bakabilirsiniz.

Sitemi kurduğumdan beri birçok başlık resmi yaptım. Photoshop sağ olsun. Bazılarını emekli ettim, bazılarının dizaynını değiştirdim. Düşünüyorum da, belki de artık bu çalışmalar hakkında birkaç satır karalamanın vakti gelmiştir. Ve bu karalamaları fotoğraf galerisine sabitlemenin vakti de.

Başlayalım mı? Devamını oku »