UBenzer | Umut Benzer | O da kim? » hayal

Satılık Dünya

Umut — Wed, 23 Dec 2009 22:12:11 +0000

Her şey gibi dünyanın da satılık olduğunu düşünün bir an. Bir dünya sipariş edebiliyorsunuz. Azıcık kremasından, bol şekerli nasıl arzı ediyorsanız dünyanız, hayatınız öyle şekilleniyor.

Bu çok uçuk oldu. Hayat normal hayat olsun. Yaşayıp gidiyorsunuz. Benim gibiyseniz her sabah uyandığınızda küfrediyorsunuz ya da bilmiyorum belki mutlusunuzdur gülücükler saçıyorsunuzdur. Uzun süre oldu da… Saçılan gülücüktü değil mi? Her neyse… Bu normal hayatta birisi geliyor yanınıza. Süper güçleri olan birisi ve diyor ki: “Bana hayatına eklemek ve hayatından çıkarmak istediğin şeyleri söyle, onları gerçekleştireyim.”

Soruyorum: Hayatınıza neleri eklemek ve hayatınızdan neleri çıkarmak isterdiniz?

Ne çıkarmak istediğimi hiç düşünmedim ben. Sanırım iyi böyle, bir şeyleri silmeye gerek yok. Fazla mal göz çıkarmaz. Ama neyi ilave edeceğimi çok iyi biliyorum.

Zorla Güzellik Olmaz, Azimle S.çan Taşı Her Zaman Delemez

Umut — Thu, 22 Oct 2009 21:00:29 +0000

Bazı şeyler uğrunda çaba gerektirir. Uğraşır durursunuz. Çeşit çeşit yollar dener, yapmadık maymunluk bırakmazsınız. Ama bir adım bile ilerleyemezsiniz.

Bazen hırs yaparsınız. Amacınızı “elde etmek” için o kadar ama o kadar çok uğraşırsınız ki, elde edene kadar ondan çoktan bıkmış olursunuz. Tüm hayat bir amaca endekslenmez ki…

Neler Hayal Ederdim?

Umut — Sun, 18 Oct 2009 22:30:38 +0000

Bir gün bambaşka bir dünyada uyanmak isterdim. Her şeye sıfırdan başlayabileceğim, arkama bakmamı gerektirecek en ufak bir neden/kişi bile olmaksızın yeni ve umutlarla dolu bir dünyaya adım atmak isterdim.

İsteklerin daha kolay gerçekleştirilebileceği, deyim yerindeyse “pembemsi” bir dünyada…

Değişim İyidir

Umut — Sat, 20 Jun 2009 23:35:27 +0000

Bir an için gözlerimizi kapatalım. Siyahlığı hissedelim. Hiçbir şey görmediğimizi idrak edelim. Simsiyah! Ardından gözlerimizi açalım. Ne değişti? Her şey aynı, her şey olduğu yerde, değil mi?

Şimdi, bir yıl için gözlerinizi kapatın. Deyim yerindeyse, o yıl “göz açıp kapayıncaya kadar” geçsin. Daha sonra gözlerinizi açın ve öncenizle şimdinizi karşılaştırın. Ne değişti? Her şey nasıl bıraktıysanız öyle mi? Gözle görülür-görülmez kayda değer hiçbir ilerleme, hiçbir değişim yok mu?

Değişmek, farklı şeyler denemek, sürpriz yapmak, sürprizlerle karşılaşmak, yeni şeyler öğrenmek, tatmak ve (belki de) (gerektiğinde) kurallara karşı çıkmak…

Mutluluk bunlar ve bunlara benzer şeylerle başlıyor olsa gerek. Birbirinin aynısı yüz bin milyon kopyala-yapıştır günle değil!

İç Çatışma

Umut — Sat, 30 May 2009 21:26:17 +0000

Şu dandirik, beş para etmez dünyada kendimizi kandırmaktan başka bir şey yapmıyoruz aslında. Kendimize bir uğraş bulup, sevsek de sevmesek de uğraşıp didinip o şeyi kendimize sevdiriyoruz. Vaktin akıp gitmesi için elimizden geleni yapıyoruz, çünkü bunu istiyoruz (gizliden gizliye)! Aptal aptal, yapayalnız yürüyoruz gün boyu. Duvarlara bakıp düşünüyoruz durmadan, uygulamaya geçirmedikçe düşündüklerimizin boşa gideceğini fark etmeden! Amaçsızca kampusu dolaşıyor ya da Red Alert’te bilgisayarın bir ürünü olan düşmanları yaratıp yaratıp öldürüyoruz. Sonuçta ne oluyor? Vakit geçiyor. Acı içinde görüyoruz hayatımızın boşa geçtiğini!

Günün birinde arkamızı dönüp baktığımızda ne olacak? Dönem bitip, üniversite yarılandığında -en güzel günlerimiz olduğu iddia edilen günlerin yarısı geçtiğinde- geriye dönüp bakmaya cesaret edebilecek miyiz acaba?

Ne göreceğiz orada?

11 Metrekarelik Kalkan

Umut — Sat, 09 May 2009 19:32:10 +0000

11 metrekarelik bir kalkanla korunuyorum hayattan… Tabi bu kendi seçimimse!

Dışarısı karmaşıklık içinde. Sadece uzaktan bakmak, baş ağrısı ve stresten başka bir şey değil, bundan eminim.

Gece gece bir tur attığınızda; neler vardır, hiç bakar mısınız çevrenize? Üçüncü kişi olarak, kendi gözlerinizle ama. Kimse olmadan, kendinizi kimsenin yerine koymadan. Bir film izliyormuşçasına soyutlayabilir misiniz kendinizi o gecenin akşamından?

Gelecek

Umut — Fri, 01 May 2009 17:38:32 +0000

Geçmişe bakıp, üzülüp, depresyona girip yıkılıp ağlamak isterseniz, bu çok kolay. “Anı” diye adlandırdığınız şeylerin aklınıza gelmesi yeter. Bu da hiç zor bir şey değil. Birini görün, bir söz duyun, bir şey görün ya da eskileri hatırlatabilecek bir şey yapın… Herhangi biri yeterli olur tek başına. Sonra oturup geçmişe mi ağlayacaksınız? Kolay gelsin.

Geçmişe bakıp üzülmek istiyorsanız çok kolay. Herkes yapar. Mühim olan, geleceğe bakıp umutlanabildiğiniz kadar umutlanmak. Zor, ama başarılır… Ne kadar gerçek ya da gerekli, tartışılır.

Süngerler Bile Düşünüyormuş

Umut — Fri, 10 Apr 2009 13:29:39 +0000

Gecenin yarısı çalan bir telefon… Tek başına geçirilen bir gece… Bardakta hiç bitmeyen bir kola, ekranda yine kaynak kodları… Tepedeki ışık kapalı. Gerek yok odadaki tüm tozları görmeye! Gece lambası yeter odayı kararınca aydınlatmaya.

Hayalleri Paylaşmak

Umut — Wed, 01 Apr 2009 22:36:01 +0000

Hayal kurmak iyidir. Özellikle de kafanız iyiyse. Geleceğe dair olsun, ütopik olsun fark etmez! Geçici de olsa mutlu olursunuz çünkü hayal kurdukça… Gerçi uyanması vardır, ama eğer ölçüyü kaçırmayıp hayallerinizle yaşamaya başlamazsanız uyanmak o kadar çok da üzmeyebilir.

Hayal kurmak güzeldir, ama hayalleri paylaşmak daha da güzel. Tadına doyum olmaz.

Zaten neyi paylaşmak mutluluk verici değil ki?

Kısık Işık

Umut — Fri, 13 Feb 2009 22:00:36 +0000

Tavana asılmış tek beyaz floresan lambayı sevemedim bir türlü… “Ben bu avizeye bir milyon dolar yatırdım.” görünüşlü gereğinden çok daha fazla gösterişli avizelere de kıl olurum sarı ışık veriyor olsalar da.

Benim derdim daha çok ışığın şiddetindedir. Kısık ışığı severim. Kısık ve tercihen sarı ışık… Fona da hafif bir müzik verdin mi tamamdır! Oracıktaki koltuğa kıvrılmak istersin.

Koltuk mu? Hayal kuruyorum sanırım… Yoksa bu, günceye yazdığım ilk hayalim mi? Kim bilir?