Güne Başlarken-2

Dün gece bir sürü hayal kurdum. Şimdi hepsinin yıkılışını görmek için güne başlıyorum. Günaydın millet, hayallerden sıyrılıp güne atılma vakti geldi ne yazık ki. =(

Yazının devamı »

2 yorum

Güne Başlarken

Bugün 22 Mart 2008 Cumartesi. Bugün için hayallerim var.

Uyuyamıyorum. Dün gece sırf uyuyabilmek adına yorgunluktan ölene kadar bilgisayarın başında kaldım. Bağımlı olduğumdan değil. Ya başka ne yapsaydım?

Sabah saat 05.30 civarı adımı bile hatırlamayacak duruma gediğim an, uyumam için en ideal zamandı. Kendimi koşarak yatağa attım.

Uyumak istediğimden değil, uyumak zorunda olduğumdan uyudum. Yorgunluk kapattı gözlerimi. Yastığıma sarıldım ve kafamın içinden geçen mutlu ütopyayı bir köşeye atmaya çalışarak uyudum. Tabi sürekli sağa sola dönmeyi, kâbuslar görmeyi, gece düşünmeye devam etmeyi, sabah bunları hatırlayıp iyiden iyiye çökmeyi, daha kötüsü bunları kimse anlatamayacağım gerçeğini bilmeyi uyumak sayarsanız…

Sabah 10 gibi uyandım. Uykumu almıştım ve kendimi berbat hissediyordum. Bir insan bu saatte kimi arayabilir? Eh, çok iyi biliyorum ama beni engelleyen bir şeyler var işte.

Biraz daha zorlayarak saati yarım ettim. Artık uykudan zerre yoktu; bir sağa, bir sola dönüyordum, mutlu hayallerle kendimi kandırmaya başlamıştım. Hâlbuki o mutlu hayalleri kurmayı bitirince nasıl çöktüğümü önceden biliyordum. Kendimi hemen engelledim. “Her şey güzel olmayacak!” Elinizdeki olumlu kanıtlar, el altından elde ettiğiniz olumsuzlardan kat ve kat daha azsa, anlam veremediğiniz bir sürü olay varsa, yalnızsanız, sizi anlayacak kişiyi seviyorsanız o zaman nasıl hala umudunuz olabilir?

Böyle düşünerek yatakta doğruldum. Sonsuz döngüye girmekten korkuyordum. Devamını oku »

Yazının devamı »

3 yorum

Şimdi reklamlar...

Uyumadan Önce Son Boşluk

Uykuya dalmadan önce düşünürüm… Kötü alışkanlıklarımdan biridir. Aklıma ne gelirse onun hakkında düşünürüm her gece uyumadan önce. Yaşadığım günü tartarım kafamda. “Bu gün nasıl bir gündü?” “Bu gün geleceği etkileyebilecek önemli bir şey yaptım mı, yoksa sadece vakit mi öldürdüm?” “Bu günden beklentilerim neydi?” “Hangi olay olmalıydı da olmadı?” “Hangi olay gerçekleşse gerçekten sıra dışı olur ve beni çok mutlu ederdi?” “Hayatımdan bu günü çıkarsam bir şey eksilir miydi?”

Öyle anlar geliyor kafamda tekrar edeceğim, üzerinde düşünebileceğim, tartabileceğim, yaptığım iyi şeylerden dolayı kendimi tekrar mutlu hissedebileceğim, genellikle yaptığım gibi hatalar için tekrar kendimi kötü hissedeceğim ya da şansıma küfredip bedeviliğime yanacağım bir gün yaşamadığımı hissediyorum.

Bir günün bomboş geçtiğini fark ediyorum… O gün sanki hiç yaşanmamış gibi. Ayın 7’sini 9’una da bağlasak hiç fark etmeyecekmişim gibi geliyor bazen.

Bugün de aynısı oldu. Uyumadan önce -tekrar- bomboş bir gün geçirdiğimi hissettim. Ne iyi, ne de acı; yarına bir tane bile kalıcı olay bırakmadığımı hissettim. Günüm kötü geçmedi, yanlış anlaşılma olmasın. Mantı yedim, kola içtim, Internet’te takıldım, sitemin tamamını XHTML 1.0 standartlarına uydurdum, eski okulumla yazışmalar yaptım, arkadaşlarımla sohbet ettim, blograzzi puanım 14.5’e fırladı vs.

Peki, “iz” bırakan olur mu sizce bu bahsettiklerimden?

Hayır. O halde gün boş geçti.

Hoşlanmadığım şey de bu. Yatağa yatıp da uyumadan önce sırtüstü öylece durup, gözlüğümü çıkardığım için hiçbir şey göremeden tavana bakarak düşünecek bir şey bulamamak kötü bir şey. Aklıma -olumlu- bir olay veya bir kimsenin gelmesini o kadar çok isterdim ki…

Ama ne yazık ki sadece istemekle, hatta genellikle harekete geçmekle bile olmuyor.

Düşünmeye başladığınızda düşünecek bir şey bulamamak ne kadar kötü bir duygudur, bilir misiniz? Bu gece yataktan kalkıp, gecenin bu saatinde tekrar bilgisayar başına geçip, bu günlük yazısını buraya yazmamın tek sebebi, olayı hissettiğim anda yazarak, en doğru biçimde aktarma isteğim.

İyi geceler. (Saat 04:00 civarı)

Yazının devamı »

1 yorum