Mutlu Kalarak Yaşama Sanatı

Mutlu olmanın yollarını aramayanımız yoktur. Tek hayat vardır, o da mutlu olmak ve bunu sürekli kılmak. Ben size bu yazımda “Nasıl mutlu olunur?” un sırrını vereceğimi vaat etmiyorum. “Nasıl mutlu bir şekilde yaşarsınız?” ı gerçekleştirmenin yollarını göstereceğimi söylüyorum. Herkes paranın, makamın vs. nin peşinden koşar durur, birilerine çalım atarak bir yerlere gelmeyi kendine vazife kabul eder. Ben size bunların doğru olmadığını, yapmanız gerekenin ise “anı değerlendime politikası” olduğunu belirtmeye çalışacağım.

Mesela, sabah erkenden kalktınız ve üniversiteye vardınız. Muhtemelen okulun önünde arkadaşlarınıza rastlarsınız. Onlarla çok fazla samimi olmasanız bile içten bir “günaydın” diyebilirsiniz. Eğer aceleniz yoksa sırf bu davranışınızla karşı tarafta oluşturduğunuz olumlu izlenimin meyvesini hoş bir sohbet veya bir güleryüz olarak alacağınız garantidir. Eğer dışadönük bir karakteriniz varsa bunu yapmak sizin için daha kolaydır. Bunu ben uyguladım ve sonucunu aldım. Bu davranış biçimi artık hayatımın ayrılmaz bir parçası oldu. Günlük hayatınızda yaptığınız davranışa bir artı ekleyin ve içten olun. Devamını oku »

Yazının devamı »

2 yorum

Ana Cadde Koşusu

Bir yolda koşuyorum. Gece. Bulutlu. Ay yok. Etraf zifiri karanlık. Tek ışık kaynağım, tek rehberim elimdeki fener. Pilleri o kadar zayıf ki, hemen önümü zor görüyorum.

Bir yolda koşuyorum. Her tarafta yüksek binalar var. Hepsi zifiri karanlık. Ölü bir şehirdeyim, tek ses ayak seslerim, nefesim, kalbim. Tek ışık el fenerim.

Bir yolda koşuyorum, geniş bir caddede. Binaları çevreleyen bir sürü sokak var. Kimisi dar, kimisi daha da dar. Nereye giderler bilmiyorum. Çıkmaz olup olmadıklarını da. Tek bildiğim ana yoldan bir an önce çıkmam gerektiği. Dümdüz ve hızla giden bir hiçlikten kurtulup, renklenmem gerektiğini biliyorum. Bunun için daracık sokaklardan, rehbersiz yollardan geçmem gerektiğini de biliyorum. Sapacağım sokaklardan onlarcasının çıkmak olacağını da biliyorum. Öyle olmuştu çünkü şimdiye kadar saptıklarım… “sv_cheats 3” ve “noclip on” şimdiye kadar söz konusu hiç olmadı. Devamını oku »

Yazının devamı »

3 yorum

Kıymık

Bazı ufak şeyler vardır çevremizden beklediğimiz… O kadar ufak ve hayata o kadar yerleşik beklentilerdir ki bunlar, ne kelimelere döküp adlandırabilirsiniz, ne alenen talep edebilirsiniz. Onlar sadece “olur”. Böyle ufak şeyler hayatın tadı tuzu olup, hayatın sadece verilen sözler, açıkça ifade edilebilenlerden oluşmayan ilginç ve hoş bir şey olmasını sağlar.

Düşünsenize, öyle bir hayatınız var ki, fatura keser gibi her hareketinizi kağıda dökebiliyor, hepsini muhasebeleştirebiliyorsunuz… Hoş mu?

Ama tabi beklenenler genelde gerçekleşmez… Kişisine göre, vaktine göre, size göre, hissettiklerinize göre, dönemine göre, vs. vs. umurunuzda değildir genelde gerçekleşmemesi… Oralı bile olmazsınız. Hatta, belki siz bile fark etmezsiniz. Devamını oku »

Yazının devamı »

2 yorum

Sosyal Kontrat

Yaşantımız gereği her gün onlarca kişiyle beraber oluyor, bazen eğlenmek için, bazen iş gereği sohbet ediyoruz. Birisiyle konuşurken hiçbir zaman “neyse onu” açık açık söylemiyor, karşımızdakinin ne hissedeceğine önem veriyoruz.

Kimse kafası attırılmadıkça bir okul arkadaşına “sen beş para etmez, sorunları olan acınası bir herifsin” demez. “Daha iyi olabileceğini, ama şu anda da ciddi bir şey olmadığını” söyler. Kimse kimseye kolay kolay “Saçlarını sarıya boyatınca o.. gibi görünmüşsün.” demez. “Güzel olmuş.” der. İster böyle düşünsün, ister düşünmesin.

Demek istediğim şu ki, konuşurken özgür değiliz. Karşımızdakini düşünür ve asıl söylemek istediklerimizi buna göre yontarız. Yaşlandıkça bu konuda daha fazla deneyim kazanırız. Halter kaldıran sporcunun kas yapması gibi… Bu yüzden çocuklar daha açık sözlüdür, yırtık dondan çıkar gibi çıkabilirler. Bu yüzden ağzımızı açar ve tek kelime çıkmadan kapatırız bazen.

Bu iyi bir şey. Toplumun düzen içinde ve mutlulukla (?) yaşaması için buna ihtiyaç var. Eğer ben karşımdakine açık açık “O pembe kazak seni maymun gibi göstermiş.” dersem, o da bana haklı olarak “Sen de zaten tipsizin tekisin, ne öyle o çilli çilli!” diyecek. Karşılıklı, sessiz ve gizlice yapılmış olan “iyi davranma” anlaşması böylece çift taraflı olarak bozulacak. Böyle bir toplum düşünün! Herkes sonuçlarını düşünmeden gerçekleri söylüyor! O toplum katlanılabilir olur muydu? Nasıl ben birisine burnunun yamuk olduğunu söylemiyor “karakterine yakışıyor” şeklinde inceltiyorsam, o kişiden de “tipsizin tekisin” yerine “zekan ön planda” övgüsünü almayı hak ediyorum.

Halbuki hepimiz arka planda ne hissediyorsak aslında oyuz. Devamını oku »

Yazının devamı »

6 yorum

Neler Hayal Ederdim?

Bir gün bambaşka bir dünyada uyanmak isterdim. Her şeye sıfırdan başlayabileceğim, arkama bakmamı gerektirecek en ufak bir neden/kişi bile olmaksızın yeni ve umutlarla dolu bir dünyaya adım atmak isterdim.

İsteklerin daha kolay gerçekleştirilebileceği, deyim yerindeyse “pembemsi” bir dünyada… Devamını oku »

Yazının devamı »

9 yorum

Yaş 2

Bugün UBenzer’e yazmaya başlayışımın ikinci yıl dönümü. Tam 731 gün önce ilk yazımı yazmıştım. Artık 300′ü geçmiş vaziyette.

Güzel şey yazmak. Okunmak, yorum almak, karşıt düşünceleri çarpıştırmak ve bunlardan yeni şeyler öğrenmek… Bunlar benim için önemli. Sitemdeki herhangi bir yazı, herhangi bir şekilde yardımcı olduysa size, güldürdüyse, düşündürdüyse, işinizi kolaylaştırdıysa ya da spiderman yeteneklerine kavuşmanızı sağladıysa bu beni mutlu edecektir.

Beni takip eden sessiz okurlarıma, yorumlarını esirgemeyen tartışmacı topluluğa, yazılarımda bana ilham veren tüm kaynaklara ve kişilere bol bol teşekkürler. WordPress gibi bir sistemi yazarak beni sıfırdan bir blog sistemi kodlamaktan kurtaran Matt ve ekibine de bolca teşekkürler.

Geçen senelere göz atmak isterseniz, arşivime beklerim. (: Devamını oku »

Yazının devamı »

11 yorum