Yardım Lazım: İzmir’de Kiralık Ev Aranıyor

Kendi evime çıkmaya karar verdim. Kiralık ev arıyorum. Herkes gibi ben de sokak sokak geziyorum, İnternet’teki ilanlara bakıyorum, cani emlakçılar bir kira bedeli para aldıklarından onlara yüz vermiyorum. Ben ekstradan bir de bloguma yazıyorum.

Bugün sizin yardımınıza ihtiyacım var. Dertlerimden birine deva olabilir misiniz? Belki sizin sayenizde birkaç parça eşyam olabilir. Ya da bundan sonra kalacağım evi siz ayarlayabilirsiniz.

Olmadı mı? En azından bu yazıyı yaysanız? Ya bir bilen çıkarsa? Sol taraftaki paylaş butonları seni bekliyor.

Yardım Çağırısı 1: Ev lazım!

Eğer sizin, bir yakınınızın aşağıda anlatılan özelliklere uygun bir dairesi varsa, apartmanınızda bu özelliklere uygun bir daire boşsa veya yolda geçerken gözünüze bir daire kestirdiyseniz lütfen bana ulaşın. Bana ulaşmak kolay. Bu yazıya yorum bırakabilirsiniz, e-posta yollayabilirsiniz, Facebook’tan mesaj yollayabilirsiniz veya Twitter’dan mention atabilirsiniz.

Yardım Çağrısı 2: Eşya lazım!

Eee, yeni eve çıkmak demek, eşya demek. Eve çıktığım anda almam gereken acil eşyaları elden düşme almayı planlıyorum. Ancak, eğer mobilyalarınızı yeni değiştirdiyseniz, yeni buzdolabı aldıysanız, televizyonunuzu FULL HD yaptıysanız ve eski eşyalarınızı verecek bir yer arıyorsanız o kişi ben olabilirim! Eğer sizin veya komşularınızın ihtiyacı olmayan eşyaları varsa bana haber verebilirsiniz. Bana ulaşmak kolay. Bu yazıya yorum bırakabilirsiniz, e-posta yollayabilirsiniz, Facebook’tan mesaj yollayabilirsiniz veya Twitter’dan mention atabilirsiniz. Devamını oku »

Yazının devamı »

8 yorum

Ana Cadde Koşusu

Bir yolda koşuyorum. Gece. Bulutlu. Ay yok. Etraf zifiri karanlık. Tek ışık kaynağım, tek rehberim elimdeki fener. Pilleri o kadar zayıf ki, hemen önümü zor görüyorum.

Bir yolda koşuyorum. Her tarafta yüksek binalar var. Hepsi zifiri karanlık. Ölü bir şehirdeyim, tek ses ayak seslerim, nefesim, kalbim. Tek ışık el fenerim.

Bir yolda koşuyorum, geniş bir caddede. Binaları çevreleyen bir sürü sokak var. Kimisi dar, kimisi daha da dar. Nereye giderler bilmiyorum. Çıkmaz olup olmadıklarını da. Tek bildiğim ana yoldan bir an önce çıkmam gerektiği. Dümdüz ve hızla giden bir hiçlikten kurtulup, renklenmem gerektiğini biliyorum. Bunun için daracık sokaklardan, rehbersiz yollardan geçmem gerektiğini de biliyorum. Sapacağım sokaklardan onlarcasının çıkmak olacağını da biliyorum. Öyle olmuştu çünkü şimdiye kadar saptıklarım… “sv_cheats 3” ve “noclip on” şimdiye kadar söz konusu hiç olmadı. Devamını oku »

Yazının devamı »

3 yorum

Bitirirken

Rüya gibi bir tatil bitti! (Öhm eöö, evet bir hafta önce bitti.)

Tatilin ana fikri şüphesiz yeğenimdi benim için. Yazın başında doğan, şu an iki buçuk aylık olan minik yeğenim. Bakıp bakıp gülücükler atıp “agguu” dediğinde ya da adını söylediğinde (“ge,eee!”) dünyalar sizin oluyor.

Yeğenimin dışında, fazla sıcak bir yaz olmaması, arkadaşlarla gezip tozmam, evimizin 200 metre ilersine içerisinde sinema, bowling salonu ve Burger King’i de olan Antalya’nın en büyük alışveriş merkezinin açılması da tatilin rüya gibi olmasına etki etti tabi. Bowling salonu!!

Bu yaz birçok defa günün doğumuna şahit oldum evin balkonunda. Bir yandan oyun oynayarak, program yazarak ya da internette sürterek defalarca sabahladım. Sessiz bir ana caddenin yavaş yavaş trafik gürültüsüne boğulmasını izlemek güzeldi. Devamını oku »

Yazının devamı »

5 yorum