UBenzer | Umut Benzer | O da kim? » yolculuk

İstanbul’a Gidiyoruz

Umut — Fri, 01 Oct 2010 08:11:49 +0000

Hayatımda ilk defa İstanbul’a gidiyorum. Konsere… Scorpions son defa geliyor. 65’ten beri çalan grubun “emekli olmadan” önceki son Türkiye konseri.

Normalde “Elimde GPS var, ooh ne güzel bir şeycik olmaz.” şeklinde telefonuma güvenmekteyken KVK sağ olsun, 30 gün geçmesine rağmen telefonumu tamir edemeyince ne internet ne de GPS kaldı elimde.

Artık “manuel yöntemlerle” yer yön bulacağız İstanbul’da. Birkaç farklı ölçekte harita bastırdım. İETT’nin ve Sabiha Gökçen’in sitesinden ulaşım hatlarını iyiden iyiye öğrendim. İstanbul raylı sistem haritasını da yanıma alıyorum. Gezilecek yerleri haritada işaretledim bile.

Bakalım kaybolmadan, çok fazla yol bile sormadan, en önemlisi bir aksilik çıkmadan Scorpions’u ilk ve son defa canlı dinleyebilecek miyiz?

Siz Olsanız Ne Yapardınız?

İstanbul’u sadece 10 saat gezebilecek olsanız, Kadıköy ve Taksim’den geçecek olsanız, nereleri gezerdiniz? Nasıl bir sıra izlerdiniz?

Uçan Sarışının Seyir Defteri

Umut — Wed, 03 Feb 2010 12:11:36 +0000

Antalya’ya gelişim müthiş bir eğlenceydi! Bir arka koltuğumda oturan güzide sarışınımızın yol boyunca arkadaşıyla yaptığı sohbette yumurtladıklarından bazı alıntılar sunuyorum sizlere…

Tatil Bitti. Uzatması da.

Umut — Wed, 02 Dec 2009 14:15:31 +0000

Tatil biteli iki gün olmuş bile. Ama ben doyamamışım uyumaya. Tembel ben. İki gün de kafadan uzatmışım. Sayılı gün tabi. O da bitmiş. Bir bakmışım ki, vakit gelmiş, havaalanı yolu gözükmüş. Boeing 737-800 beni beklermiş.

Sonra bir saatlik bir yolculuk, yarısı kalkış yarısı iniş. Düz gitmeye fırsat bulamıyor uçak. Ona yakın, bana uzak olsa da. Ve bir bakmışım ki, daha gözümü kırpmadan İzmir’e varmışım. Havaalanında valiz bekliyorum. Hava alanında 204 bekliyorum. 204’te yolun bitmesini bekliyorum. Bornova Metro’dan yurda yürüyor, yolun bitmesini bekliyorum. Hava soğuk tabi, eller de üşüyor.

Bitirirken

Umut — Sun, 04 Oct 2009 19:04:37 +0000

Rüya gibi bir tatil bitti! (Öhm eöö, evet bir hafta önce bitti.)

Tatilin ana fikri şüphesiz yeğenimdi benim için. Yazın başında doğan, şu an iki buçuk aylık olan minik yeğenim. Bakıp bakıp gülücükler atıp “agguu” dediğinde ya da adını söylediğinde (“ge,eee!”) dünyalar sizin oluyor.

Yeğenimin dışında, fazla sıcak bir yaz olmaması, arkadaşlarla gezip tozmam, evimizin 200 metre ilersine içerisinde sinema, bowling salonu ve Burger King’i de olan Antalya’nın en büyük alışveriş merkezinin açılması da tatilin rüya gibi olmasına etki etti tabi. Bowling salonu!!

Bu yaz birçok defa günün doğumuna şahit oldum evin balkonunda. Bir yandan oyun oynayarak, program yazarak ya da internette sürterek defalarca sabahladım. Sessiz bir ana caddenin yavaş yavaş trafik gürültüsüne boğulmasını izlemek güzeldi.

Gitmek İstemiyorum

Umut — Mon, 15 Dec 2008 15:30:03 +0000

Göndermeyin beni oraya. Gitmek istemiyorum. İyiyim ben Antalya’mda. Ne çabuk geçti kocaman tatil! Nasıl bitiverdi huzurlu günler… Dönmek istemiyorum ben oraya, her şeyin ortasına. Kenarda köşede, huzurun başucunda iyiydim ben burada.

Her zamanki gibi güzeldin Antalya… Huzur dolu, sıcak ve içten.

Hoşça kal. Her zamankinden de kısa bir süre sonra tekrar geliyorum.

Yolculuk

Umut — Fri, 24 Oct 2008 11:00:50 +0000

Yolculuk her zaman farklı duygular uyandırır bende. Kimi zaman iyidir, düşündükçe mutlu eder aklıma gelenler, kimi zaman da çökertir beni.

Yine karmakarışık duygularla çıkıyorum yolculuğa… Düşündüklerim bana ait. Hepsi kafamda ve dağınık haldeler. Düzenlemem gerekiyor.

İzmir’de çok bunaldım. Yine, yeni, yeniden Antalya’ya kaçıyorum. İyi olmak için… Duygu ile mantığın orta noktayı bulduğu, sonradan pişman olmayacağım kararlar vermek için…

Mutlu olmak için…

İnternet Yok

Umut — Wed, 08 Oct 2008 17:14:33 +0000

Kalmakta olduğum Ege Üniversitesi Öğrenci Köyü, bu yaz aldığı kararla sağ tarafta kız blokları, sol tarafta erkek blokları olsun diye (haremlik selamlık) bizi bulunduğumuz yurttan başka bloğa sürmüşlerdi.

Anlayacağınız sırf düzenli görünsün (!) diye iki senedir kaldığımız odamızdan atıldık. Neden mi istemiyordum taşınmayı? Neden mi bu kadar karşıydım?

Çünkü yurdumuz girişe en yakın bloktu. Yurt odamızda diğer blokların hiçbir yerinde olmayan duvarın içine gömük raflar vardı. (Yani oda daha genişti.)

…ve en büyük korkumuz…

Geçen sene açılan bloklarda (mesela Defne) yurdun tanıtımında sözünü ettikleri buzdolabı gibi bir demirbaşı okul açılıktan tam bir dönem sonra odalara koyabilmişlerdi. Anlayacağınız, tırsıyorduk benzer eksikliklerden… Hem bizi iki senelik odamızdan sürüyorlardı, hem de eksikleri olan bir bloğa gitme olasılığımız vardı.

Endişelerimizi dile getirdiğimizde böyle bir şey olmayacağını söylemişlerdi.

Sene başladı. Yurdun taa öbür ucundaki Akasya bloğa sürülmüşüz.

İzmir’e yağmurlu bir gün geldim. Etraf ıslak. Valizle yurda yaklaşıyorum yavaş yavaş… Valiz ağır, vardır belki de 30 kilo… Eee, malum ilk defa geliyorum İzmir’e, dönem yeni başlamış, milyonlarca kitap ve kıyafet var valizde. Bir de ne göreyim? Yol yok! Her taraf toprak (hatta şerit halinde çukur olduğu için bir yeden atlamanız gerekiyor) ve toprak da çamur! Elimde var 30 kiloluk valiz!

Markalar: Kamil Koç & Metro

Umut — Wed, 16 Jul 2008 00:26:37 +0000

Markalar yazı dizisinde sevdiğim ve sevmediğim markaları nedenleriyle beraber anlatıyorum.

ULAŞIM SEKTÖRÜ

Sevilen: Kamil Koç

Rahat, güvenli ve konforlu bir ulaşım… Üniversite zamanı İzmir – Antalya arasında mekik dokumaktayım. Gerek güler yüzlü personeli, gerek otogardan vaktinde kalkması, gerek Internet’ten kolaylıkla bilet alınabilmesi, gerek Rahat Hat ile tek kişilik koltukta yolculuk etmek ama tabi ki en önemlisi güven, benim gözümde Kamil Koç’u bir numara yapıyor.

Ziyaret

Umut — Sun, 24 Feb 2008 06:30:51 +0000

Yine aynı şekilde bir veda ile şehirlerarası yola aktı. Önce otogardan çıktı, daha sonra şehirden. Şehrin, daha doğrusu şehrin şehir merkezi denilebilecek noktalarının bitimini kocaman, heybetli yemyeşil dağlar, bu dağlara tırmanan üçer şeritli gidiş ve geliş yolları izledi. Yollarda bu rampaları tırmanan onlarca yolcu otobüsleriyle bu rampalardan aşağı inmekte olan, Antalya’ya belki de ilk defa giren araç sahipleri vardı.

Yol uzadıkça uzuyordu. Daha henüz İzmir’e beş saat kırk beş dakika vardı. Geçen her saniyeyle Antalya’nın getirdiği pozitif enerji ve +3 mutluluk puanı da kayboluyordu…

Umut BENZER

…ve bomboş bir dönem daha bitti…

Umut — Sat, 05 Jan 2008 12:27:29 +0000

Antalya’ya gidiyorum… Bir dönem daha bitti. Final sınavları için ineklememi Antalya’da yapacağım. Şu anda otobüsteyim, Nazilli’deyiz, Denizli’ye doğru ilerliyoruz. Kamil Koç’un rahat hattının bir nolu koltuğunda tek başıma yolculuk yaparken bir yandan kolamı yudumlayıp internette bu blog girdisini yazarken etrafı seyretmek de pek bir güzel oluyor…

Bir otobüsteki-yolcuları-kurtarma-operasyonu ile yazımı sonlandırayım:

Hollywood’un 46 kez işlediği, “uçakta pilotlar ölür ya da bayılır, yolculardan biri (mümkünse bir çocuk) telsiz talimatlarıyla uçağı sağ salim indirir” klişesinin otobüse uyarlanmış hali…

A: Aloo, aloo, abi ben Kamil Koç İzmir-Antalya otobüsünden arıyorum. Kaptan molada içkiyi fazla kaçırdı herhalde, uyuyor şimdi.
B: Evlat sakin ol, muavin orda mı?
A: Hayır, otobüste değil, tanrım ona ne olduğu konusunda hiçbir fikrim yok!
B: Tamam evlat, hiç korkma, sizi kurtaracağız. Şimdi şoförü yavaşça koltuktan yana çek, sen oturacaksın onun yerine.
A: Ama onu yana çekersem düşer, kendinde değil!
B: Düşsün it oğlu it! Oraya senin oturman lazım.
A: Tamam, oturdum. Şimdi ne yapmalıyım?
B: Direksiyonu tut, ne çok sıkı ne çok gevşek.
A: Tuttum. Çok eğlenceli görünüyor ehuhe.
B: Evlat, ciddi ol. 40 yolcunun hayatı senin elinde. Şimdi önündeki panelde bir çok gösterge var değil mi? Tam ortadaki büyük olana bak, ne yazıyor orda?
A: Bismillahirrahmanirrahim.
B: Hayır göstergenin üstündeki yazıya değil göstergeye bak! Hız göstergesine bak, kaçla gittiğinizi görebiliyor musun?
A: Sıfır.
B: Nasıl sıfır? Dikkatli bak.
A: Sıfır, gerçekten sıfır. Ölecek miyiz?
B: Otobüs duruyor mu gidiyor mu bunu söyle bana seni kuş beyinli!
A: Duruyooor.
B: Kalk si.ir git eşşoğlueşşek! Bize de panik yaptırdın. Şoför uyanınca devam edersiniz.

Hepimize “takıntısız” günler diliyorum.