UBenzer | Umut Benzer | O da kim? » Dış Ses

En Basit Şekilde Rüzgar Enerjisi ile Işık Üretmek

Onur Akın — Tue, 15 Feb 2011 00:05:28 +0000

Malzemeler

Bozuk analog bir duvar saati
Gazı bitmiş ışıklı bir çakmak
İşlenebilir 5.90551181 inç uzunlukta bir tahta
Keskin bir bıçak
Azıcık kablo

Önkoşullar

Boş vakit
E=mc² teorisini yalayıp yutmuş olmak
Erkekler için askerlik yapmış ya da askerlikle en az iki yıl ilişkisi bulunmuyor olmak
Rüzgarlı bir hava
El becerisi

Bile bile seçtik

Gözde Okul — Sat, 15 Jan 2011 18:44:31 +0000

Macera ÖSS sonuçları açıklandıktan sonra, tercih yaparken başlar. Eğer “Ben Bilgisayar Mühendisi olacağım.” diyerek çeşitli okullarda sadece bu bölüm seçilmiş ise bu hayat baştan kabul edilmiştir. Benim için aynen böyle oldu. İş hayatında da uzun mesailer, gecenin yarısına kadar çalışmalar olacak…

Birinci sınıf ilk alıştırma dönemidir. Fizik, Kimya, Calculus ile bir merhaba denir. Ayrıca bölüme giriş dersleri de bu yılda başlar. Programlamaya giriş ve C mesela. Temel programlama mantığı, algoritma bilgisi yeni yeni kazanılır. Sosyal hayata gelecek olursak, biraz acı bir gerçekle tanışılmaya başlanır. Zor ve yoğun dersler her boşluğu doldurmaya başlar. Bazı bölümlerde az ya da çok rahat olunan, nefes alınan zamanlar vardır ama bizimkinde o zamanlar çok azdır.

İkinci sınıfta acı gerçekler daha da sert olarak ortaya çıkar. “1. sınıfta biraz zorlanıyordum ama aslında kolaymış 2. sınıf daha zor.” gibi cümleler kurulmaya başlanır. Analitik düşüncenin geliştirilmesi üzerine dersler zorlar; veri yapıları, veri tabanı vb. dersler daha da bir zorlar. Artık hafta sonları arkadaşlar dışarı çağırdığı zaman “Ben gelemem; ödevim, quizim, projem vs. var.” cümlesi sıklıkla telaffuz edilir.

Akademisyenlik Üzerine

Doç. Dr. Aylin Kantarcı — Thu, 02 Dec 2010 18:30:43 +0000

Değerli öğrencim Umut blogu için akademisyenlik üzerine bir yazı yazmamı rica ettiğinde yıllar öncesine, üniversitede öğrenci olduğum günlere geri döndüm. O günlerdeki umutlarımı, heyecanlarımı tekrar yaşadım. Beni bugünlere getiren süreçleri aşama aşama gözden geçirdim. Birkaç gün düşüncelerimi toparladıktan sonra deneyim ve gözlemlerimin ışığı altında akademik yaşamla ilgili öğrencilere rehberlik edecek bir yazı yazmaya karar verdim. Umarım bu yazım genç arkadaşlarıma yol gösterici olur.

Araştırmacı bir ruha sahipseniz, sürekli öğrenmeye açıksanız ve bunları diğer insanlarla paylaşmayı seviyorsanız akademisyenlik sizin için uygun bir seçenek olabilir. Bunların iyi bir akademisyen olmak için ön koşullar olduğunu düşünüyorum. Bundan sonra iş güçlü bir altyapı oluşturmaya ve biraz da şansa kalıyor.

Ben eğitimci bir aileden geliyorum. Küçüklüğümde eve getirilen sınav kâğıtları, ev ödevleri, not defterleri, günlük plan defterleri gibi malzemeler benim için en ilgi çekici nesnelerin başında geliyordu. Hangi öğrenciler hangi notları almış, sınav kâğıtları nasıl okunuyor, cevap anahtarı nasıl hazırlanıyor, öğrenciler ödevlerin kapak sayfalarını nasıl süslemişler? Bunlar benim için çok önemli konulardı. Annemin not defterinin sayfalarını incelemekten asla bıkmazdım. Evde okulda yaşanan olaylar anlatıldığında bunları can kulağı ile dinlerdim. Özellikle annem eğitimciliği bir yaşam biçimi haline getirmişti. Öğrencilere iyi bir öğretmen olmanın yanı sıra onların günlük yaşamlarındaki sorunları ile de ilgilenir, onların başarılarının önünde bulunan engelleri kaldırmak için elinden gelen gayreti gösterirdi. Annemle sohbetlerimiz sırasında çocukluğum ve gençliğim sırasında kimi benden küçük, kimi benden büyük yüzünü bile görmediğim birçok öğrencinin mutluluklarını, üzüntülerini ve çaresizliklerini paylaştım ve onları çok sevdim.

Mutlu Kalarak Yaşama Sanatı

Savaş Yıldız — Thu, 11 Nov 2010 22:21:56 +0000

Mutlu olmanın yollarını aramayanımız yoktur. Tek hayat vardır, o da mutlu olmak ve bunu sürekli kılmak. Ben size bu yazımda “Nasıl mutlu olunur?” un sırrını vereceğimi vaat etmiyorum. “Nasıl mutlu bir şekilde yaşarsınız?” ı gerçekleştirmenin yollarını göstereceğimi söylüyorum. Herkes paranın, makamın vs. nin peşinden koşar durur, birilerine çalım atarak bir yerlere gelmeyi kendine vazife kabul eder. Ben size bunların doğru olmadığını, yapmanız gerekenin ise “anı değerlendime politikası” olduğunu belirtmeye çalışacağım.

Mesela, sabah erkenden kalktınız ve üniversiteye vardınız. Muhtemelen okulun önünde arkadaşlarınıza rastlarsınız. Onlarla çok fazla samimi olmasanız bile içten bir “günaydın” diyebilirsiniz. Eğer aceleniz yoksa sırf bu davranışınızla karşı tarafta oluşturduğunuz olumlu izlenimin meyvesini hoş bir sohbet veya bir güleryüz olarak alacağınız garantidir. Eğer dışadönük bir karakteriniz varsa bunu yapmak sizin için daha kolaydır. Bunu ben uyguladım ve sonucunu aldım. Bu davranış biçimi artık hayatımın ayrılmaz bir parçası oldu. Günlük hayatınızda yaptığınız davranışa bir artı ekleyin ve içten olun.

Yeni Mezun Bilmuh

Tuba Çakır — Fri, 08 Oct 2010 21:00:03 +0000

Başlamadan önce belirtmek isterim ki başkasının bloguna yazı göndermek o kadar da kolay değilmiş. Gecikmeli göndermek ise ayrı bir sorun. =( Umarım Umut beni hoş görür. Ne de olsa kabul edilebilir sebeplerim vardı. =)

Merhaba,

Ben sizlere bu yazıda üniversite sonrası hatta sırasında iş dünyasına adım atma sürecine dair gözlemlerimi ve yaşadıklarımı aktarmaya çalışacağım. Umuyorum ki öğrenimine devam eden ya da mezun olmak üzere olanlar için bu bilgiler faydalı olur. Mezunlar da yorumlarıyla katkıda bulunurlarsa tadından yenmez. Bir kusur etmişsek baştan affola.

***

Hayat bizleri bir o yana bir bu yana sürüklerken kendimize doğru bir yol çizmek için çabalayıp duruyoruz. Ailemiz “Sen benim gözümde hala çocuksun.“ derken mezuniyet yaklaşıyor ve tatlı bir telaş başlıyor. Evet, artık iş dünyasına adım atma, kendinize yeni bir yaşam kurma zamanınız geliyor.

İnternet Yararlı(!) mı Zararlı(!) mı?

Ünal Karakuş — Tue, 07 Sep 2010 12:30:09 +0000

Yıllar önce lise dönemimde okuduğum okul ve ilçede bulunan diğer okullar arasında belirli konular hakkında küçük çaplı münazaralar yapılırdı. Bunlar genel olarak her yıl 2 kez olmasına rağmen ben sadece birine katılma fırsatı bulmuştum,daha doğrusu sınıftan yakın arkadaşım münazara grubunun içindeydi o nedenle gitmek zorunda kalmıştım.

Öncelikle münazara nedir konusuna değinmek gerekiyor. Münazara; belirlenen bir konuda, konuda zıt görüşü bulunan takımların aralarında fikirlerini savundukları bir tartışma ortamı anlamına gelmektedir. Belirli bir süre zarfında karşılıklı olarak her takım fikirlerini sunar ve maç sonucunda jürinin kararı ile kazanan taraf belirlenir. Ayrıntılı bilgi için burayı ziyaret edebilirsiniz.

O gün ise tartışma konusu olan şey benim çok yakından ilgilendiğim bir konu olan internet üzerineydi. İnternetin yararlı mı zararlı mı olduğu üzerine iki saat boyunca karşıt fikirler savunuldu, takımlar birbirlerinin açıklarından yararlanarak fikirlerini ortaya koydular ve sonunda “İnternet zararlıdır.” görüşünü savunan grup kazandı. Tabi bu konu o an takım konuşmacılarının kurnazlıkları , karşıya her şekilde saldırmayı amaç edinmiş dilleri gibi etkenlere dayanarak savunulmuş ve böyle bir sonuç alınmıştı.

Mutsuzluklar

Caner Öncel — Fri, 06 Aug 2010 06:37:08 +0000

Dünyaya gelişimin üzerinden tam 26 sene geçmiş, koskoca 26 sene. Oturduğum sokağa adını veren Cahit Sıtkı Tarancı’nın söylediği gibi yolun yarısına gelmek için 9 seneden az vaktim var ve muhtemelen ben şairin aksine yıllarca hatırlanacak herhangi bir icraatin altına imza atma fırsatı bulamayacağım…

Geride bıraktığım 26 sene bana martıların aslında nefret edilesi yaratıklar olduklarını ve bir de insanın hayatta en kolay sahip olabileceği ruh halinin “mutsuzluk” olduğunu öğretti. Olumsuz duyguların aksine olumlu duygulara sahip olmak her zaman özel çaba gerektirir. Örneğin mutsuzluk insana üç beş kuruş para kaybetmek, sınavdan düşük not almak veya sevilen birini bir vesile kaybetmek kadar yakınken, mutlu olmak bir çoklarına göre efsanevi Nibiru (Marduk) gezegeninin güneşin etrafındaki turunu tamamlayıp, dünyaya teğet geçme ihtimali kadar uzaktır (ki efsaneye göre bu eylem 3661 yılda bir gerçekleşiyormuş).

Eğer mutluluğu zor yollardan elde etmeye çalışanlardansanız yine gezegenlerin aynı sırada dizilmelerini beklemek gibi elinizde olan veya olmayan koşulların bir araya gelmesini bekleyerek ömrünüzü tüketeceksiniz. Ne yazıkki dünya hep bir adım ötedeki mutluluğa erişmeye çalışırken sürekli bir üzüntü / yılgınlık haliyle yaşayan ve ömürünü bu halde tüketen insanlarla dolu. Şayet bu tanıma uyduğunuzu düşünüyorsanız buyrun bakmanız gereken yer burası, ömrünüzü haybeye tüketirken size eşlik edecek olan yegane yol arkadaşınız da bu, size kolay gelsin.

Hayata Ontolojik Bir Bakış

Murat Osman Ünalır — Mon, 05 Jul 2010 18:29:27 +0000

Ontoloji, ilk kez Aristo’nun ortaya attığı bir kavram. Eski Yunanca’da “onto” varlık, “logy” bilim anlamına geliyor. Dolayısıyla, ontology “varlık bilimi” demek. Peki, o zaman yazının başlığını da “Hayata varlık bilimsel bir bakış” diye çevirsek olmaz mı? Olur olmasına da, işin anlamsallığı farklılaşabilir. Diğer yandan, ontoloji, felsefe biliminin temel yapıtaşlarından birisi. Peki, ben bir bilgisayar mühendisi -belki de veri veya bilgi mühendisi demek daha doğru olabilir- olarak neden işin felsefi boyutuyla da hayata bakabilmeliyim? Ya da okuyucu gözüyle bakacak olursak, hayata ontolojik bakmak iyi bir şey midir? Bakmalı mıyız? Yoksa bize ne mi? Ya da, zaten hayata ontolojik bakıyorsak ve de farkında değilsek. Biz farkında değiliz belki de; ama, beynimiz farkında. Bundan emin olabilirsiniz.

Ben Hala Çocuğum

Enes Ateş — Sat, 05 Jun 2010 21:00:27 +0000

Haftanın en sevilmeyen gününde, Pazartesi günü doğmuşum, 90 yılının 30 Nisan’ında. Hatırlayabilmeyi çok isterdim bebekliğimi, anne babama çektirdiğim çileleri. Bilebilsem neler çektiklerini, en ufak bir yanlış dahi yapamazdım onlara.

Akşam ezanını, eve dönüş zamanı olarak bilerek geçirdim çocukluğumu. Şimdi saate bile bakmıyorum eve dönerken.

Problemlerim çok büyüktü küçükken. Topum birinin bahçesine kaçardı, buna stres yapardım. Ağaçtan erik toplardık, o kadar çok toplardık ki, mühendis zekasıyla, erikleri nasıl taşıyabiliriz diye çözümler üretirdik. Simit satmaya kalkışıp, pazarlamacı zekasıyla, tüm simitleri akrabalara zorla satmanın taktiklerini bulurduk. Kapitalizme karşı olduğumuzu göstermek için, marketten değil, yanındaki ufak bakkaldan sakız alırdık. O “Hoca Bakkal” dı. Satmadığı ürünü isteyene, “elimizde kalmadı” diyerek cevap verir, müşteriden utancını gizlerdi. Bilgisayarın gelecek demek olduğunu bilip, internet kafeden çıkmayıp, aynı bilgisayarda iki kişi oyun oynardık. Ne farkı var ki aynı projede 2 kişi kod yazmaktan?

Bakıştaki Geçicilik Görüşteki Seçicilik

Şeyda Bora — Tue, 04 May 2010 21:00:43 +0000

Lise 1 in ilk günleri… Yeni hocalar ve tanışma fasılları. Hele hocaların en öndeki şanslı (!) kimse ondan başlayarak sırayla “Nerelisin?”, “Nereden geldin?”, “Nereye gittin?”, “Annen baban ne işle meşguller evladım?” şeklindeki ulvi soruları beni çileden çıkarırdı. Sıra bana gelene kadar stres olurdum. Hiçbir zaman sevmedim, sevemedim bu muhabbetleri. Sıra bana gelince “Annemden babamdan size ne!” diyesim gelirdi. Adımı söylerim ya da bana ait merak edilen ne varsa sorsun söylerim. Geri kalan laf olsun torba dolsun diye sorulmuş, bizim de ezbere söylediğimiz şeyler… Sonunda da yarışmacı arkadaşlara başarılar diyelim olsun bitsin. :S

Neyse ki üniversitede yok böyle şeyler. Gerçi bu durumun da iyi olduğu söylenemez. Vur deyince öldür gibi oldu. Adını bile sormuyorlar burada da. Kimse kimsenin umurunda değil kısaca ya da şartlar bunu gerektiriyor diyelim.