48 saatlik hiçbir şey

Hiçbir şey! Koca bir hafta sonu ne yaptığımı “cuk” diye açıklayan kelime: “Hiçbir şey!”

Bilgisayarın ekranına bakılarak geçirilen 48 koca saat. Zorunlu ihtiyaçlar (yemek) dışında odadan çıkılmayan 48 saat. Ne yapacak bir şey, ne de bir şey yapacak birisi bulamadan geçirilen 48 saat.

Yurdumuzun geri zekalı alt yapısı, onu tasarlayan birbirinden beyinsiz mühendisler ve bir elektrik sorununu dört haftadır tespit edemeyen beceriksiz bakım şirketleri sağ olsun internetsiz geçen 48 saat. (ve tabi bu haftanın öncesinde kocaman 4 hafta!)

Yetiştirmem gereken projelerden dolayı beni birbirinden pahalı 3G paketlerine muhtaç bırakan bir yurt. Göz KB sayacında… Aman çok kota gitmesin. Devamını oku »

Yazının devamı »

8 yorum

Tatil Bitti. Uzatması da.

Tatil biteli iki gün olmuş bile. Ama ben doyamamışım uyumaya. Tembel ben. İki gün de kafadan uzatmışım. Sayılı gün tabi. O da bitmiş. Bir bakmışım ki, vakit gelmiş, havaalanı yolu gözükmüş. Boeing 737-800 beni beklermiş.

Sonra bir saatlik bir yolculuk, yarısı kalkış yarısı iniş. Düz gitmeye fırsat bulamıyor uçak. Ona yakın, bana uzak olsa da. Ve bir bakmışım ki, daha gözümü kırpmadan İzmir’e varmışım. Havaalanında valiz bekliyorum. Hava alanında 204 bekliyorum. 204’te yolun bitmesini bekliyorum. Bornova Metro’dan yurda yürüyor, yolun bitmesini bekliyorum. Hava soğuk tabi, eller de üşüyor. Devamını oku »

Yazının devamı »

3 yorum

Şimdi reklamlar...

Organizasyon

Bir zamanlar bir şeyler organize etmeyi severdim. İnsanları toplayıp hep beraber ortak bir şey yapmamızın, bunu ayarlayan kişi olmanın hoş bir şey olduğunu düşünürdüm: Değilmiş. Bunu bir süre önce fark ettim. Uzun uğraşlar sonucunda ayarlanabilmiş bir organizasyona (zaten herkes bakarız bakarız deyip organizasyondan sadece bir gün önce haber verebilecek kadar meşgul (?= ekici) olduğundan kısa uğraşlar sonucu ayarlanabilen bir organizasyon yok) herkesin parça parça gruplar halinde gelmesi, gruplar halinde kalması ve organizasyonun hemen sonunda gruplar halinde “teşekkürler” diyerek çekip gitmesi, yapılan olayın “hep beraber” yapıldığına dair ortada en ufak bir kanıt olmaması, kendinizi “gişeden bilet alıp komisyonla satan eleman” gibi hissetmenize neden oluyormuş çünkü.

O yüzden davetli sayısını düşük, davetlileri yakın tutmak lazım. Devamını oku »

Yazının devamı »

1 yorum

Beynimden Canlı Yayın

Bu başlık o kadar hoşuma gitti ki, dayanamadım bir yazımda kullanayım dedim. “Beynimden Canlı Yayın”. Aklımızdan geçen cins cins, kopuk kopuk, parça parça düşünceler. Toplasan bir tane düz yazı etmeyecek bir sürü anlamlı şey. Devamını oku »

Yazının devamı »

1 yorum

Tek Kişilik Garanti

Hayat insana bir sürü şey öğretiyor. Ne olursa olsun tek kişilik de düşünmek, tek başınıza gerçekleştirebileceğiniz bir acil kaçış planınızın olması gerektiği bunlardan bir tanesi.

Takım halinde çalışıyor olabilirsiniz. Grup halinde bir etkinliğe gidiyor olabilirsiniz. En iyi arkadaşınızla yemeğe çıkacak olabilirsiniz. Tatile bir arkadaşınızın yanına gidiyor ve uçak biletinizi çoktan almış olabilirsiniz. Bunlar olağan şeyler. Ama bunlardan hangisini yaparsanız yapın, yanınızda kimse olmayacakmış gibi, herkes size yamuk yapacakmış gibi bir B planınızın olması gerekiyor. Daha sonra şaşkınlık içinde, dudaklarınızı büzerek, “Ama… ama…” dememek için. Ortada g.t gibi kalmamak için. Devamını oku »

Yazının devamı »

8 yorum

Dön Dolaş İğnele

Hatanızı kabul ettiğiniz, özür dilediğiniz, bir daha tekrarlamadığınız bir konu hiç kapanmazsa ve üzerinden yıllar geçtikten sonra bile fırsatı bulundukça hala yüzünüze vurulmaya devam edilirse ne hissedersiniz? Sizce bu yapılan doğru mudur?

Kendi adıma cevap veriyorum: Sabır var, taşı var, ama bir yere kadar! Sizce? Devamını oku »

Yazının devamı »

3 yorum