Lal

Ayaklarımı da uzattım ve artık yorgunluğumdan arınmaya hazırdım. Kollarımı kımıldatmaya mecalim yoktu bu yüzden sadece tavana bakıyordum ve düşünüyordum. Mutsuz sayılmazdım ama mutlu olup olmadığımı da bilmiyordum. Sahi neden böyleydi? Neden mutlu olduğumu hissedemiyordum ya da neden sadece ‘mutsuz değil’dim? Bilmiyordum, belki de yanıtını aramaktan çok uzaktım ama yetiyordu. Zaten uzun zamandır her şey sadece ‘yetiyor’ bana. Daha fazlası için uğraşmıyorum, beklentim de yok zaten. Yetiyor. Çok da fena sayılmaz elimdekiler. Bu yüzden yetmesi de anlamsız olmasa gerek değil mi?

Neler düşündüm aklımdan neler geçti şu an tam olarak anımsayamıyorum. Dediğim gibi uzun zamandır umursamazlık var bende. Kendimi, olayları, insanları o kadar kafaya takmıyorum. Haklı mıyım haksız mıyım bilmiyorum. Haksızlık ediyor muyum onu da bilmiyorum ve bunların da hiçbirisini önemsemiyorum. Böyle daha mutlu olduğumu söyleyebilirim. Böyle daha rahat en azından. Ne kadar önemsesen de değiştiremiyorsun değil mi birçok şeyi? Evet değiştiremiyorsun. Değiştirebileceğim her şeyi şimdiye kadar çoktan değiştirdim ve değişmesi gerekenler için de çaba sarf ediyorum. Ama kendimce ayrıma varabildiğimi düşünüyorum açıkçası. Bazı şeyler senin elinde olmadan değişiyor ya da sabit kalıyor. Sen ne yaparsan yap, ne kadar çaba harcarsan harca, ne kadar dil dökersen dök aynı kalıyor değişmiyor. İnsanlar özellikle…

Ne insanlar seni anlıyor ne de sen onları yeteri kadar anlıyorsun bence. Bence her iki taraf da anlamak için gerekli özveriyi göstermiyor. Çünkü her iki taraf da kendisiyle ilgili bazı meselelere fazlaca önem gösterdiğinden bu önemi karşı taraftan da alamama ihtimali korkutuyor. Ya da en azından bana öyle geliyor. Edgar Allan Poe’nun bir alıntısını görmüştüm geçen gün bir dergide: “Nasıl çok akıllı olanların akıllı halini etrafları anlamayıp aptal sanırsa onları, şövalye ruhlu insanların aşırı mertliğini de cimrilik sanabiliyorlar.” diyordu. Aslında evet çok doğru. Görüyorum da şimdilerde herkes herkes için bir şeyler düşünüyor. Herkesin bir öteki için düşünceleri var bağnazca inandığı. Herkes aslında öyle olduğunu sanıyor. Anlamıyorlar çünkü. Gerçekte ne olduğunu bilmek için çaba harcayan çok az ya da bana az denk geliyor.

Her şeye rağmen sadece hak edenlere gerekli değeri göstermek de bir çözüm yolu olabilir bence. Bazen hayatın kendisi bile bunu hak edemeyebiliyor. O zaman da rahvanı koy gitsin diyorsun. Her şey için. Evet, bazen bu işe yarıyor.

Ne olursa olsun her şey istediğim gibi gitmeyecek ve çoğu zaman yalnız olacağım hayatımda. Bunları kabullenerek yaşıyorum. Ve aslında yalnızlığın tadını çıkarıyorum bir bakıma. Yolunda gitmeyecek çok fazla şey olacak. Ama olsun bu da benim hayatım.

Bütün bunları düşündüm tavana bakarken. Kendimi, hayatımı düşündüm. Sorgulamadan düşündüm. Çünkü sorgulasam da çoğu zaman her şeyin sorumlusu olarak kendimi görüyorum. Bu da hoşuma gitmiyor tabi. Dünyaya atmak gibi kolay bir yolu seçiyorum sonunda.

Başlıkta da dediğim gibi çoğu zaman lal olmak lazım. Kendin hariç herkese her şeye karşı ketum olmak lazım. O zaman daha bir kolay oluyor her şey.